நிழல் நிஜங்கள்

  விக்ரம் மண்டபத்தை அடைந்தபோது, குருஜியின் சொற்பொழிவு தொடங்கவிருந்தது. உள்ளே நுழையும்போதே, நெய்யின் மெல்லிய வாசனை, ஊதுபத்தியின் நறுமணம், மற்றும் அமைதியான ஒலி அவனது பரபரப்பான மனதை மெதுவாகத் தொட்டன. ஐ.ஐ.டி முடித்து, அமெரிக்கா சென்று, கோடீஸ்வரனான பின்னரும், இந்த ஆன்மீக வேர்களிடம் அவனுக்கு இருந்த பற்று ஒருபோதும் குறைந்ததில்லை. அங்கே, அந்த மேடையில் அமர்ந்திருந்த குருஜியின்  பிரசங்கம் , தனது இளமைக் காலத்தில் அடிக்கடி கேட்டு வளர்ந்த ஒன்று. இன்று, அவன் ஒரு வெற்றியாளனாக வரவில்லை; உடைந்தவனாக, வெறுமையாக வந்திருந்தான். கேத்தரின் (Katherin)-ஐ திருமணம் செய்தபோது, அவனது அப்பா அழுதார். “நம்ம கலாச்சாரத்துக்குச் சரிப்பட்டு வருமா, விக்ரம்? யோசி” என்று கெஞ்சினார். பணத்தின் மீதும், புதிய வாழ்க்கையின் மீதும் இருந்த மோகத்தில், அவன் தந்தையின் வார்த்தைகளை முற்றிலும் புறக்கணித்தான். சிலிக்கான் பள்ளத்தாக்கில் அவனது வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகவும், பணக்காரனாகவும் இருந்தது—அவன் எதிர்பார்த்தது போலவே. ஆனால், சில மாதங்களுக்கு முன், கேத்தரின் விவாகரத்து கோரியபோது, அவனது உலகம் நொறுங்கியது. விவாகரத்து மட்டுமல்ல, அதன்...

  IIT மெட்ராஸிலிருந்து மாணவர் சேர்க்கைக்கான கடிதம் எனக்குக் கிடைத்தபோது, என் ஆனந்தத்திற்கு எல்லையே இல்லை. எத்தனை எத்தனை இரவுகளில் நான் கண்ட கனவு அது, இன்று நிஜமானது. ஆனால், எனக்கு அப்போது 52 வயது முடிந்துவிட்டது! என்ன பெரிய விஷயம் என்று நீங்கள் கேட்கலாம். அது சாதாரண விஷயம் அல்ல, என் நண்பரே. இதோ, என் பயணத்தின் சிறு தொகுப்பு. ஒரு மாலைப்பொழுது. நான் இணையத்தில் ஆனந்த் ஸ்ரீனிவாஸ் அவர்களின் நேர்காணலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் சென்னை IIT-யில் படிப்பைத் தொடங்கி இன்று Perplexity-யின் தலைமை செயல் அதிகாரியாக (CEO) உயர்ந்த கதையைக் கூறினார். அவர் கணினி அறிவியல் பிரிவில் சேருவதற்கு 0.01% தகுதி மதிப்பெண் குறைவாகப் பெற்றதைச் சொன்னபோது, என் மனம் ஒரு கணம் பழைய நினைவுக்குச் சென்றது. பள்ளிப் படிப்பு முடித்தபோது, எனக்கு IIT-யில்  சேருவதற்கே , அவர் சொன்ன 0.01% வாய்ப்பை விடவும் மிகவும் குறைவுதான். ஆனால், கனவு எப்போதுமே பெரிதாகத்தான் இருக்கும் அல்லவா? வருடங்கள் ஓடின. இப்போது எனக்கு ஐம்பது வயதைக் கடந்துவிட்டது. ஆனாலும் என் IIT கனவு, என் நெஞ்சுக்குள் இன்னும் துடிப்புடன் உயிரோடு இருந்தது. அப்போத...

  அன்று அந்தச் செய்தி வந்தபோது கேசவனின் உலகம் சுழல்வது நின்றுவிட்டது. நெஞ்சை அடைக்கும் அந்தச் செய்தியை அவன் முழுமையாக உள்வாங்கக்கூட அவனால் முடியவில்லை. 'இப்போது என்ன செய்யப்போகிறேன்? என் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது இது. யார் எனக்கு உதவுவார்கள்?' இந்தக் கேள்விகளே அவன் மனதில் சுழன்றுகொண்டிருந்தன. தந்தை வாங்கிய நிலத்தில் கட்டப்பட்ட சிறிய வீட்டில் கேசவன் தன் மனைவி, இரண்டு குழந்தைகள் மற்றும் தாயுடன் எளிமையான, ஆனால் நிறைவான வாழ்வை வாழ்ந்தான். அந்த இடம் வெறும் செங்கல்லும் சிமெண்டும் அல்ல; அது தன் தந்தையின் நினைவுகளின் அஸ்திவாரம். தந்தை உயிரோடு இருந்தபோது வீட்டைக் கட்ட முடியாமல் போனாலும், கேசவன் அதை நிறைவேற்றினான். அந்த வீட்டை விற்க அவனால் நினைக்கக்கூட முடியவில்லை. அவன் மிகவும் பக்தியுள்ளவன், தர்மத்தின் பாதையில் நடப்பவன். அவன் வீட்டுக்கு இரண்டு தெருக்கள் தள்ளி, பிரசன்ன வேங்கடேசப் பெருமாள் கோவில் இருந்தது. நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அங்கு செல்வது அவன் வழக்கம். அவனுக்கு அந்தப் பெருமாளே எல்லாம். எந்த முடிவாக இருந்தாலும், அவரிடம் கேட்டுவிட்டுத்தான் எடுப்பான். பல சமயம், பெருமாள் அவன் கனவில் வந்...

  அதிகாலையின் இளம் மஞ்சள் வெயில், கணேஷின் கண்களைத் தொட்டபோது, அவனது கைபேசியில் வந்த மின்னஞ்சல்தான் அவனது ஒட்டுமொத்த உலகத்தையும் புரட்டிப்போடப் போகிறது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. கணேஷ் மற்றும் அவனது மனைவி ப்ரியா இருவரும் அந்தக் குறுஞ்செய்தியைப் பார்த்தனர். “அருண், வருண்—இரண்டு பேருக்கும் சென்னையில் உள்ள பிரபல பள்ளியில் இடம் கிடைத்துவிட்டது!” ப்ரியாவின் குரல் ஆனந்தத்தில் நடுங்கியது. கணேஷ் தன் முதிய பெற்றோரைப் பார்த்தான். அப்பா விஸ்வநாதன், அம்மாவின் (ஜானகி) மடியில் தலைவைத்து, காலைச் சூரியக் கதிர்கள் தாலாட்டத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். இது, சென்னை புறநகரில், விஸ்வநாதன் தன் உழைப்பில் கட்டிய விசாலமான வீடு. பெரிய முற்றம், செடிகொடிகளுடன் கூடிய தோட்டம், தெரு நாய்களுடன் கூட பேசிப் பழகிய அமைதியான வாழ்க்கை. ஆனால், அந்த மின்னஞ்சல் அந்த அமைதியை உடைத்தது. பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்காக, நகரத்திற்குச் செல்வது அவசியம் என்று முடிவு செய்தார்கள். ஓரிரு மாதங்களில், அந்தப் பெரிய குடும்பம் – கணேஷ், ப்ரியா, மகன்கள், விஸ்வநாதன், ஜானகி – சென்னையின் மையத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பிற்கு (A...

  இரவின் நிசப்தம் என் அறையைச் சூழ்ந்திருக்க, மேஜை விளக்கின் வெளிச்சத்தில் நான் ஒரு காகிதத்தில் மும்முரமாக எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். என் எண்ணங்கள் வார்த்தைகளாக மாறி காகிதத்தில் வழிந்துகொண்டிருந்த அந்த நேரத்தில், ஒரு மிகச் சிறிய உருவம் அந்த வெள்ளைக் காகிதத்தின் குறுக்கே ஓடியது. அது ஒரு பூச்சி. ஆனால், எலும்போ, சதையோ, ரத்தமோ இல்லாத, வெறும் காற்றினால் ஆனதைப் போல அவ்வளவு மெல்லிய, ஒரு சிறு துகள் போன்ற உயிர் அது. என் கவனத்தை அது சிதறடித்ததால், ஒரு லேசான எரிச்சலில் என் விரலால் அதை விலக்கி விட எண்ணி மென்மையாகத் தள்ளினேன். ஆனால், என்ன துரதிர்ஷ்டம்! அந்தச் சிறு உயிருக்கு என் மென்மையான தீண்டலைக் கூட தாங்கும் சக்தி இல்லை. அடுத்த கணம், காகிதத்தில் ஒரு சிறு புள்ளியாக அது தன் உயிரை நீத்திருந்தது. ஒரு கணம் என் இதயம் நின்று துடித்தது. "நான் ஏன் இதைச் செய்தேன்?" என்ற கேள்வி என்னை உலுக்கியது. அது என்னைக் கடிக்கவில்லை, எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை. அறியாமல் நடந்திருந்தாலும், என் கைகளால் ஒரு பாவம் நிகழ்ந்துவிட்டது. அந்தச் சிறிய உயிரற்ற உடலைப் பார்த்தபடியே என் மனது சிந்தனையில் ஆழ்ந்தது. "இப்போது இந...

  காவிரி ஆற்றின் குளிர்ந்த காற்று தென்னந்தோப்புகளின் வழியே புகுந்து அந்த அக்ரஹாரத்தை வருடிக்கொண்டிருந்தது. இன்னும் சில மணிநேரங்களில் 'நடமாடும் தெய்வம்' அந்த மண்ணில் காலடி எடுத்து வைக்கப் போகிறார் என்ற செய்தி, ஊரையே ஒருவித பரவசத்தில் ஆழ்த்தியிருந்தது. மாரி, வேம்பு ஐயர் வீட்டின் திண்ணையில் கிடந்த குப்பைகளை அப்புறப்படுத்திவிட்டு, வாளிக் கணக்காகத் தண்ணீரை எடுத்து முற்றம் முழுக்கத் தெளித்துக்கொண்டிருந்தான். வேம்பு ஐயர் பதட்டமும் சந்தோஷமுமாக அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார். "மாரி! நாளைக்கு விடியக்காலையிலேயே பெரியவா இங்க வந்துடுவா. நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கோன்னோ? அடுத்த ரெண்டு நாளைக்கு  எல்லா வேலையையும் விட்டுட்டு இங்கேயே இருக்கணும். ஆமா!" என்றார் வேம்பு ஐயர். மாரி தன் கையில் இருந்த துணியால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டே, "சாமி, நீங்க சொல்லணுமா? பெரியவா காலடி இந்த வீட்டுல படப்போகுது... நான் எங்கயும் போகமாட்டேன்."  என்றான் பணிவாக. வேம்பு ஐயர் வீடுதான் பெரியவா தங்குவதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற செய்தி காட்டுத்தீயாகப் பரவியிருந்தது. ஊர் பொதுக் கிணற்றட...

  நான் எழுதிய ஒரு கதையை மிக ஆவலோடு அந்தச் செயற்கை நுண்ணறிவிடம் (AI) பகிர்ந்தேன். அது ஒரு தேர்ந்த விமர்சகனைப் போல என் கதையை அலசியது. கற்பனைத் திறன், இலக்கிய நயம், சித்தாந்தம் என ஒவ்வொன்றையும் வரி வரியாகப் பிரித்து மேய்ந்து, ஒரு நீண்ட பட்டியலைத் தந்தது. "இந்த வரிகளில் தர்க்கம் இடிக்கிறது," "இங்கே கற்பனை போதாது" எனச் சுட்டிக்காட்டிய அது, இறுதியில் சொன்னது:  " நீங்கள் அனுமதித்தால், உங்கள் கதையைச் சிதைவில்லாத ஒரு முழுமையான படைப்பாக என்னால் மாற்றித் தர முடியும்." நான் சற்று யோசித்தேன். அந்தச்  'முழுமை' எனக்கு அந்நியமாகத் தெரிந்தது. "வேண்டாம்," என்றேன் மெல்லிய புன்னகையுடன். இந்த உலகில் எதுவுமே நூறு சதவீதம் சரியானவை அல்ல. காலையில் மலரும் பூவில் ஒரு இதழ் சுருங்கியிருக்கலாம், முழு நிலவில் ஒரு கறை இருக்கலாம். அந்தச் சிறு குறைகள்தான் அந்தப் படைப்பிற்கு ஒரு தனித்துவத்தைத் தருகின்றன. எல்லாம் சரியாக, துல்லியமாக அமைந்துவிட்டால், அங்கு வாழ்வதற்கு என்ன சுவாரசியம் இருக்கும்? முழுமை என்பது ஒரு தேக்கம். ஆனால்,  குறைகள்தான் மாற்றத்திற்கான தொடக்கம்.  நம்மிடம் ...

  திருப்பதியின் அந்த மலைக்கோட்டத்தில், வேதங்களின் மந்திரங்கள் இன்னும் காற்றில் மிதக்கின்றன. ஆனால், மடத்தின் உள்ளே, அந்த ஒளி மங்குகிறது. ஸ்ரீ  பரமஹம்சர் , அந்த வயதான உடல், தன் சீடர்களைப் பார்த்து, "நான் போனால், யார் இதை சுமப்பார்?" என்று கேட்கும் போது, அவர்கள் கண்கள் தாழ்கின்றன. வாரிசு தேடல், அது ஒரு பழைய வலி. வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் – அவை மடத்தின் ரத்தம். ஆனால், இன்றைய இளைஞர்கள், அந்த ரத்தத்தை விட்டு, நகரங்களின் திசையில் ஓடுகிறார்கள். நிதி? அது ஒரு சிறு சிக்கல். பக்தர்கள் குறைந்தால், நூலகம் தூசி படிந்து, பூஜைப் பொருட்கள் மலர்ந்து, மடம் ஒரு நினைவு மட்டுமாகிறது. சீடர்கள் அமர்ந்து, "இது முடிவா?" என்று முணுமுணுக்கும் போது, அது ஒரு அமைதியான பயம். அந்தப் பகலில், ராகுல் வந்தான். அமெரிக்காவின் குளிர் அவன் தோள்களில் இன்னும் ஒட்டியிருந்தது. மடத்தின் பழைய சீடன், இப்போது சிலிக்கான் வேலியின் ரோபோக்களின் தந்தை. குருவின் தரிசனம், அது அவனுக்கு ஒரு பழைய நினைவு – குருவின் கைகள் தன் தலையில் வைக்கும் அந்தத் தொடுதல். ஆனால், இன்று அந்த கைகள் நடுங்குகின்றன. "வாரிசு இல்லையா? நிதி குறை...