விக்ரமும் குருவின் ஞானமும்

 

விக்ரம் மண்டபத்தை அடைந்தபோது, குருஜியின் சொற்பொழிவு தொடங்கவிருந்தது. உள்ளே நுழையும்போதே, நெய்யின் மெல்லிய வாசனை, ஊதுபத்தியின் நறுமணம், மற்றும் அமைதியான ஒலி அவனது பரபரப்பான மனதை மெதுவாகத் தொட்டன. ஐ.ஐ.டி முடித்து, அமெரிக்கா சென்று, கோடீஸ்வரனான பின்னரும், இந்த ஆன்மீக வேர்களிடம் அவனுக்கு இருந்த பற்று ஒருபோதும் குறைந்ததில்லை.

அங்கே, அந்த மேடையில் அமர்ந்திருந்த குருஜியின் பிரசங்கம், தனது இளமைக் காலத்தில் அடிக்கடி கேட்டு வளர்ந்த ஒன்று. இன்று, அவன் ஒரு வெற்றியாளனாக வரவில்லை; உடைந்தவனாக, வெறுமையாக வந்திருந்தான்.

கேத்தரின் (Katherin)-ஐ திருமணம் செய்தபோது, அவனது அப்பா அழுதார். “நம்ம கலாச்சாரத்துக்குச் சரிப்பட்டு வருமா, விக்ரம்? யோசி” என்று கெஞ்சினார். பணத்தின் மீதும், புதிய வாழ்க்கையின் மீதும் இருந்த மோகத்தில், அவன் தந்தையின் வார்த்தைகளை முற்றிலும் புறக்கணித்தான். சிலிக்கான் பள்ளத்தாக்கில் அவனது வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகவும், பணக்காரனாகவும் இருந்தது—அவன் எதிர்பார்த்தது போலவே.

ஆனால், சில மாதங்களுக்கு முன், கேத்தரின் விவாகரத்து கோரியபோது, அவனது உலகம் நொறுங்கியது. விவாகரத்து மட்டுமல்ல, அதன்மூலம் அவனது பெரும் செல்வமும் ஜீவனாம்சமாக (alimony) அவளைச் சென்றடைந்தது. தனது உழைப்பு, காதல், கனவு என எல்லாவற்றையும் இழந்த நிலையில், விக்ரம் இப்போது இந்த ஞானப் பாதையைத் தேடி வந்திருந்தான்.

சொற்பொழிவு முடிந்ததும், விக்ரம் குருஜியைத் தனியாகச் சந்தித்தான். கண்கள் சிவந்து, குரல் நடுங்க, தரையில் அமர்ந்தான்.

“குருஜி,” அவன் குரல் உடைந்தது. “நான்... நான் ஏன் இப்படி ஆக வேண்டும்? என் தந்தையின் வார்த்தைகளைக் கேட்காமல் இருந்ததன் தண்டனையா இது? நான் சேர்த்த செல்வங்கள், நான் ஆழமாகக் காதலித்த உறவு... எல்லாவற்றையும் இழந்து, இன்று வெறுமையாக நிற்கிறேன். என் வாழ்க்கை எங்கே போகிறது என்று தெரியவில்லை. இந்தக் கர்மாவின் (Karma) விளைவு இதுதானா?” என்று கண்ணீருடன் கேட்டான்.

குருஜி அவனை நிதானமாகவும், கருணையுடனும் நோக்கினார். அவரது மெல்லிய புன்னகை விக்ரமின் உள்ளத்தில் ஒருவித அமைதியை அளித்தது.

“விக்ரம், எழுந்து அமர்,” என்று சொல்லி அவனது தோளைத் தட்டினார். “நீ இழந்துவிட்டாய் என்று நினைக்கிறாய். ஆனால், நீ இழந்துவிட்டதாகக் கருதும் பொருட்கள் உண்மையில் உன்னுடையதா?”

“குருஜி, என் உழைப்பால் சம்பாதித்தவை, சட்டப்படி என்னுடையவை...”

“சட்டப்படி இருக்கலாம். ஆனால், இந்த பிரபஞ்சத்தின் தர்மத்தின்படி (Dharma) உன்னுடையதா? எப்போது நீ பணத்தைப் பெறுகிறாயோ, அப்போது அதன் மீதான பற்றும் (attachment) கூடவே வருகிறது. இந்தப் பற்றுதான் துக்கத்தின் வேர். உனக்கு நான் பகவத் கீதை (Bhagavad Gita) கூறும் இரண்டு பெரிய உண்மைகளைச் சொல்கிறேன். மிகவும் கவனமாகக் கேள்.”

குருஜியின் உபதேசம்

1. உனது உண்மை சொரூபம் (ஆத்மா - The Self)

“நீ யார் விக்ரம்? ஒரு அமெரிக்க விவாகரத்தால் பிரிக்கப்பட்டவனா? சிலிக்கான் பள்ளத்தாக்கில் தோல்வியடைந்தவனா? இல்லை. நீ சதாசிவனின் அம்சம். இந்த உடலும், மனமும், செல்வமும் ஒரு ஆடைகளைப் போலத்தான். கீதையில் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்:

'நைனம் சிந்தந்தி சஸ்த்ராணி, நைனம் தஹதி பாவகஃ'

(இந்த ஆத்மாவை ஆயுதங்களால் வெட்ட முடியாது, நெருப்பால் எரிக்க முடியாது.)

“விக்ரம், விவாகரத்து பெற்றது உன் உடலல்ல, உன் ஈகோ (Ego). பறிபோனது உன் ஆத்மாவுக்குச் சொந்தமானதல்ல. அவை நீ பூமியில் நடிப்பதற்காகப் போட்டுக்கொண்ட வேஷத்தின் பொருட்கள். அந்த வேஷத்தைக் கலைத்துவிட்டார்கள். அவ்வளவுதான். ஆத்மா எப்போதும் அழிவில்லாதது, பரிசுத்தமானது, மாற்றமில்லாதது. உனது உண்மையான சொரூபம் என்றும் உன்னை விட்டுப் போகாது. அந்தப் பார்வையை முதலில் பெறு.”

2. பலனைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் கர்மம் செய் (Nishkama Karma)

“உனது துக்கத்திற்குக் காரணம், நீ உனது செயலில் அல்ல, அதன் பலனில் பற்று வைத்ததுதான். கோடிக்கணக்கில் சம்பாதித்தாய். சந்தோஷமாக இருந்தாய். அது உன் செயலின் பலன். இப்போது இழந்தாய். இதுவும் காலத்தின் சுழற்சியில் வரும் பலன்.”

குருஜி மேலும் விளக்கினார்: “கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'நீ கர்மம் செய்வதற்கு மட்டுமே அதிகாரம் கொண்டவன்; அதன் பலன்களில் உனக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை.'

'கர்மண்யேவாதிகாரஸ்தே மா பலேஷு கதாசன'

(செயல் செய்வதில் மட்டுமே உனக்கு உரிமை உண்டு; அதன் பலனில் ஒருபோதும் உரிமை இல்லை.)

“நீ உன்னுடைய கடமையைச் (Duty) செய்தாய்: உழைத்தாய், திருமணம் செய்தாய். அதன் பலனாகச் செல்வம் வந்தது, பின் பிரிவும் வந்தது. உன் கர்மாவை நீ நேர்மையாகச் செய்தாய். ஆனால், அந்தப் பலனை உன் இருதயத்தில் கட்டிப் போட்டுக்கொண்டாய். அது உடைந்தபோது, நீயும் உடைந்தாய்.”

“இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? இழந்ததைத் திரும்பிப் பார்க்காதே. நடந்தவை எல்லாமே உனது பிராரப்த கர்மத்தின் (Pre-destined Karma) விளைவுகள். உன் கையில் இருப்பது நிகழ்காலம் மட்டும்தான். உன் எதிர்காலக் கடமைகளில் மட்டும் கவனம் செலுத்து. நீ யாரை மறந்தாயோ, அந்தப் பெற்றோரிடம் மகனாக உன் கடமையைச் செய். சமூகத்திற்குப் பயன்படக்கூடிய நல்ல விஷயங்களைச் செய்.”

விக்ரம் இந்த ஞான வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது, உள்ளுக்குள் ஒரு பெரிய சுமை இறங்கியதை உணர்ந்தான். கண்ணீர் இன்னும் இருந்தது, ஆனால் அது துக்கத்தின் கண்ணீரல்ல, தெளிவின் கண்ணீர்.

“குருஜி, என் கண்களைத் திறந்துவிட்டீர்கள். நான் செல்வத்தை இழந்ததால் அழுதேன், ஆனால் நான் யார் என்பதை இழந்ததாக நினைக்கவில்லை,” என்றான் ஆழமான மூச்சுடன்.

“சரியாகப் புரிந்துகொண்டாய். பிரியாமலிருக்க எதுவுமில்லை, அழியாமலிருக்க எதுவுமில்லை. இந்த உலக நாடகத்தில் உன் வேடத்தை மாற்று. புதிய கடமைகளை ஏற்று, பலன் குறித்து கவலைப்படாமல் செயலாற்று. இதுவே சஞ்சலமான மனதை வெல்வதற்கான வழி,” என்று கூறி குருஜி ஆசீர்வதித்தார்.

புதியதொரு தெளிவுடனும், இலேசான மனதுடனும் விக்ரம் அந்த மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறினான். பணத்தை இழந்திருக்கலாம், ஆனால் அவனது ஆன்மீகத்தின் வேர்கள் இன்னும் ஆழமாக இருந்தன என்பதை உணர்ந்தான். அந்தக் குழப்பமான சிலிக்கான் பள்ளத்தாக்கு வாழ்க்கையை விட, இந்த ஞானம் தான் நிஜமான, நிலையான செல்வம் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது.