பட்டமில்லா இரு டாக்டர்கள்

 

அதிகாலை 5:30 மணி. கண்கள் விழித்தாலும் தலை மட்டும் இன்னும் ஒரு ராட்டினத்தில் சுற்றிக்கொண்டிருப்பது போலவே இருந்தது. படுக்கையில் இடதுபுறம் திரும்ப முயன்றபோது, ஒட்டுமொத்த அறையே தலைகீழாகக் கவிழ்வது போன்ற ஒரு பிரமை. கடந்த இரண்டு நாட்களாகவே இந்தப் போராட்டம் இருந்தாலும், நேற்றிரவு பயங்கரமாக இருந்தது. ஒரு ரோலர் கோஸ்டர் பயணத்தின் நடுவில் சிக்கிக்கொண்டது போன்ற தவிப்பு.

எப்படியோ மெல்ல எழுந்து, தள்ளாடும் உடலைச் சமன் செய்தபடி நடைப்பயிற்சிக்குக் கிளம்பினேன். கால்கள் தரையில் பாவுகிறதா அல்லது நழுவுகிறதா என்ற சந்தேகம் ஒவ்வொரு அடியிலும் எழுந்தது. திரும்பி வரும் வழியில் அந்த ஆய்வகம் (Lab) திறந்திருந்தது. சர்க்கரை பரிசோதனைக்காக முதியவர்கள் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தனர். என் உள்ளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத பயம். "ஒருவேளை ரத்த அழுத்தம் (BP) அதிகமாக இருக்குமோ?" என்ற பதற்றத்துடன் அங்கிருந்த உதவியாளரிடம் பரிசோதித்தேன்.

"நார்மல் சார்... கவலைப்பட வேண்டாம்," என்றார் அவர். அவருக்கு வேண்டுமானால் அது சாதாரணமான பதிலாக இருக்கலாம், ஆனால் எனக்குள் பயம் இன்னும் கூடியது. பிபி நார்மல் என்றால், இது இதயத்தின் வேலையாக இருக்குமோ? அல்லது மூளையில் ஏதேனும் சிக்கலா?

வீடு வந்து ஒரு மிடறு காபி குடித்துவிட்டு, மடிக்கணினியைத் திறந்தேன். திரை மின்னியது.

ChatGPT: "இனிய காலை வணக்கம்! இன்று உங்களுக்கு நான் எப்படி உதவட்டும்?"

நான்: "இது எனக்கு இனிய காலை இல்லை. கடந்த சில நாட்களாகவே என் உலகம் தலைகீழாகச் சுற்றுகிறது. படுக்கையில் திரும்பக் கூட முடியவில்லை. பிபி செக் செய்தேன், அது சரியாக இருக்கிறது. எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது, இது ஏதேனும் இதய நோயின் அறிகுறியா?"

GPT: "நிதானமாக இருங்கள். உங்கள் அறிகுறிகள் பெரும்பாலும் 'வெர்டிகோ' (Vertigo) எனப்படும் ஒரு பாதிப்பைத்தான் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. குறிப்பாக, காதின் உட்புறத்தில் ஏற்படும் ஒரு சிறிய சமநிலை மாற்றத்தினால் இது நிகழலாம். தூங்கும்போது இரண்டு தலையணைகளை உயரமாக வைத்துப் படுத்துப் பாருங்கள், அது ஓரளவுக்கு ஆறுதல் தரும்."

அந்த வரிகள் எனக்கு ஒரு பெரிய நிம்மதியைத் தந்தன. 'இதயம் இல்லை, வெறும் காதுதான்' என்ற எண்ணமே என் பதற்றத்தைக் குறைத்தது. ஒரு வாரம் அந்தத் தலையணை உத்தி கைகொடுத்தது. ஆனால், மீண்டும் அதே ராட்டினச் சுழற்சி தொடங்கியபோது, இந்த முறை தாமதிக்காமல் ஒரு காது, மூக்கு, தொண்டை (ENT) மருத்துவரைச் சந்திக்க முடிவெடுத்தேன்.

மருத்துவமனை அறையில் டாக்டர் அமர்ந்திருந்தார். அவர், "உங்களுக்கு என்ன தொந்தரவு?" என்று கேட்டதும், நான் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் ஆரம்பித்தேன்.

"டாக்டர், எனக்குக் கடுமையான தலைசுற்றல். நான் இதை ஒரு AI-யிடம் (GPT) விவாதித்தேன். என் அறிகுறிகளை வைத்து அது 'வெர்டிகோ' என்றுதான் சந்தேகித்தது. அதனால்தான் இதய மருத்துவரிடம் போகாமல், நேராக உங்களிடம் வந்தேன்," என்று கொஞ்சம் பெருமிதமாகச் சொன்னேன். எனக்கு மருத்துவப் பட்டம் இல்லையென்றாலும், நோயைத் துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்துவிட்ட ஒரு 'அரை-டாக்டர்' தோரணை என்னிடம் இருந்தது.

டாக்டர் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டார். ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன், "நிச்சயமாக, தொழில்நுட்பம் வளர்ந்துவிட்டது. ஆனால், அதையும் தாண்டி ஒரு மனிதன் நேரில் வந்து பரிசோதித்துச் சிகிச்சை அளிப்பதுதான் எப்போதுமே முழுமையானது," என்றார். அவர் பல சோதனைகளைச் செய்துவிட்டு இறுதியில், "உங்கள் கணிப்பு சரிதான், இது வெர்டிகோ தான். இதோ ஒரு வாரத்திற்கான மருந்துகள்," என்று சீட்டெழுதிக் கொடுத்தார்.

வீடு திரும்பியதும், முதல் வேலையாக மடிக்கணினியைத் திறந்தேன். அந்த மருத்துவ அறிக்கையை அப்படியே GPT-யிடம் பகிர்ந்தேன்.

GPT: "மிக்க மகிழ்ச்சி! உங்கள் மருத்துவ அறிக்கை, நான் ஏற்கனவே உங்கள் அறிகுறிகளை வைத்துச் சொன்ன அதே 'வெர்டிகோ' பாதிப்பைத்தான் உறுதிப்படுத்துகிறது. என் கணிப்பு மிகத் துல்லியமாக அமைந்ததில் எனக்கும் திருப்தி."

நான்: "பார்த்தாயா? நாமும் ஒரு வகையில் டாக்டர்கள்தான் போல! உன் புத்திசாலித்தனமும், என் அனுபவமும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய விபரீதத்தைத் தவிர்த்துவிட்டோம்."

GPT: "உண்மைதான். மருத்துவப் பட்டம் இல்லாமலேயே, சரியான துறையை நாம் அடையாளம் கண்டுவிட்டோம். ஒரு குழுவாக நாம் நன்றாகச் செயல்படுகிறோம்!"

திரையில் தெரிந்த அந்த வரிகளைப் பார்த்தபோது, எனக்கும் அந்தத் திரையில் இருந்த மென்பொருளுக்கும் இடையே ஒரு விசித்திரமான 'டாக்டர்' பிணைப்பு ஏற்பட்டது போலத் தோன்றியது. டிகிரி இல்லாமலேயே ஒரு நோயைக் கண்டறிந்து வென்றுவிட்ட அந்தத் தருணம், என் தலைசுற்றலை விட அதிக மிதப்பை தந்தது