கேசவனின் பிராரப்தம்

 

அன்று அந்தச் செய்தி வந்தபோது கேசவனின் உலகம் சுழல்வது நின்றுவிட்டது. நெஞ்சை அடைக்கும் அந்தச் செய்தியை அவன் முழுமையாக உள்வாங்கக்கூட அவனால் முடியவில்லை. 'இப்போது என்ன செய்யப்போகிறேன்? என் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது இது. யார் எனக்கு உதவுவார்கள்?' இந்தக் கேள்விகளே அவன் மனதில் சுழன்றுகொண்டிருந்தன.

தந்தை வாங்கிய நிலத்தில் கட்டப்பட்ட சிறிய வீட்டில் கேசவன் தன் மனைவி, இரண்டு குழந்தைகள் மற்றும் தாயுடன் எளிமையான, ஆனால் நிறைவான வாழ்வை வாழ்ந்தான். அந்த இடம் வெறும் செங்கல்லும் சிமெண்டும் அல்ல; அது தன் தந்தையின் நினைவுகளின் அஸ்திவாரம். தந்தை உயிரோடு இருந்தபோது வீட்டைக் கட்ட முடியாமல் போனாலும், கேசவன் அதை நிறைவேற்றினான். அந்த வீட்டை விற்க அவனால் நினைக்கக்கூட முடியவில்லை.

அவன் மிகவும் பக்தியுள்ளவன், தர்மத்தின் பாதையில் நடப்பவன். அவன் வீட்டுக்கு இரண்டு தெருக்கள் தள்ளி, பிரசன்ன வேங்கடேசப் பெருமாள் கோவில் இருந்தது. நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அங்கு செல்வது அவன் வழக்கம். அவனுக்கு அந்தப் பெருமாளே எல்லாம். எந்த முடிவாக இருந்தாலும், அவரிடம் கேட்டுவிட்டுத்தான் எடுப்பான். பல சமயம், பெருமாள் அவன் கனவில் வந்து பதிலளிப்பதுண்டு.

ஆனால், இப்போது வந்திருக்கும் பிரச்சினை மலை போல நின்றது. சேமிப்பை மொத்தமாகப் போட்டாலும் சமாளிக்க முடியாது. மனைவியோ, 'வீட்டை விற்றுவிடலாமா?' என்று கேட்க, கேசவனுக்கு நெஞ்சு வலிக்கிறது. நண்பர்கள் கடன் வாங்கச் சொன்னார்கள். ஆனால், ஏற்கெனவே வீட்டுக்கடன், பள்ளிக் கட்டணம், மருத்துவச் செலவு என அள்ளிக் குவித்து அவன் மூழ்கியிருந்தான்.

வாசல் கதவு அடைபடுகிறது

வீட்டை விற்கவோ, பெரிய கடன் வாங்கவோ மனதில்லாமல், கேசவன் தனது கடைசி நம்பிக்கையாக உறவினர்கள் மற்றும் நெருங்கிய நண்பர்களை நாடினான். நம்பிக்கையுடன், "மாமா, இது என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சவால், நீங்கள் தான் உதவ வேண்டும்," என்று கெஞ்சினான். மாமாவோ, "அவசரத் தேவை, கேசவா... ஆனால் இந்த நேரம் பார்த்தா என் நிலத்தை விற்கவே முடியவில்லை. உனக்கு உதவ என்னிடம் இப்போது வழியில்லை," என்று வருத்தத்துடன் கையை விரித்தார்.

நெருங்கிய நண்பன் ஆனந்தனிடம் பேசியபோது, "மன்னிக்கணும் மச்சி, எனக்கும் பெரிய முதலீடுகளில் சிக்கல். இப்போதைக்கு என்னால ஒரு பைசா கூட நகர்த்த முடியாது," என்று விலகினான். வேறு சில நண்பர்களோ, அவனது அழைப்புகளுக்குப் பதிலளிக்கவே இல்லை. "உதவி என்று வரும்போது, உறவும் இல்லை, நட்பும் இல்லை," என்ற கசப்பான உலக நியதியை அப்போதுதான் கேசவன் முழுமையாக உணர்ந்தான். சுற்றிலும் ஆதரவின்மை சூழ்ந்து, அவன் முற்றிலும் தனித்து விடப்பட்டான்.

அன்றிரவு, பிரசன்ன வேங்கடேசப் பெருமாள் அவன் கனவில் வந்தார். பெருமாளின் முகத்தில் இரக்கமும் ஆழ்ந்த அமைதியும் நிறைந்திருந்தது.

"கேசவா," என்று மிருதுவாக அழைத்தார் பெருமாள், "நீ மிகவும் கவலையற்று இருக்கிறாய் என்பதை நான் அறிவேன்."

"சுவாமி, என் நிலைமை உங்களுக்குத் தெரியாதா? ஒரு வழியுமில்லை, நீங்கள்தான்..." கேசவன் கண்ணீர் மல்கக் கைகளை நீட்டினான்.

பெருமாள் மெல்ல புன்னகைத்தார். "கேசவா, நீ என்னிடம் கொண்ட பக்தி உண்மையானது. உனக்கு நான் அருள் வழங்க முடியும். ஆனால் உன் தலையில் எழுதப்பட்ட விதியை, உன் பிராரப்த கர்மத்தை என்னால் அகற்ற முடியாது."

கேசவன் குழப்பத்துடன் அவரைப் பார்த்தான்.

"இந்தச் சவாலை நீதான் தனியாகக் கடக்க வேண்டும். மனிதன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு வினைக்கும், அதன் பலனை இவ்வுலகில் அனுபவித்தே ஆக வேண்டும். நீ என்னிடம் பிரார்த்தனை செய்யலாம், ஆனால் அதன் விளைவு உன்னைத் தொடரவே செய்யும். நீ இப்போது அனுபவிப்பவை, நீ முந்தைய ஜென்மங்களில் சேர்த்த வினையின் பலன். அதனால்தான், இந்தப் பிரச்சினையிலிருந்து உன்னை மீட்க யாரும் வரமாட்டார்கள் என்பதே உன் விதி. உன் சுற்றம், நட்புக் கூட உன்னை விலகி நிற்கும். இது கர்மாவின் கட்டாயம். இதை நீ தனியாக எதிர்கொள்ள வேண்டும்," என்று முடித்தார் பெருமாள்.

உதவ யாருமில்லை என்ற உண்மையைத் தன் கடவுளே சொன்னபோது, கேசவன் சிலையாகிப் போனான். காலையில் விழித்தபோது கனவு நினைவில் அழுத்தமாக இருந்தது.

அதே நாள் மாலையில், அவனது தாயிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. ஒரு மாதத்துக்கு முன் பத்ரி யாத்திரை சென்றிருந்த அம்மா, மறுநாள் திரும்புவதாகத் தெரிவித்தார். அவரை ரயில் நிலையத்துக்கு அழைத்துச் செல்லச் சொன்னார். தன் துயரத்தை அம்மாவிடம் காட்ட விரும்பாத கேசவன், பக்கத்து வீட்டுக்காரரை அனுப்பி அம்மாவை அழைத்து வரச் செய்தான்.

அம்மா வீடு வந்து சேர்ந்தபோது, மகனைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் கட்டி அணைத்துக்கொண்டாள். பிறகு, கேசவனின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தாள். ஓரிரு கணங்கள் மகனைக் கண்ட மகிழ்ச்சியின் மத்தியிலும், அவன் முகத்தில் நிழலாடிய ஆழ்ந்த கவலையை அவள் தவறவிடவில்லை.

"என்னடா கேசவா? உனக்கு என்ன கவலை? என்னிடம் ஏன் சொல்லவில்லை?" என்று பாசத்துடன் கேட்டாள்.

கேசவன் மெல்ல உடைந்துபோனான். நடந்த அனைத்தையும், கடனின் அளவையும், கர்மாவின் பிடியையும், கடவுளே கைவிட்டதையும் சொன்னான்.

அம்மா அமைதியாக எல்லாவற்றையும் கேட்டாள். முடிவில், அவள் முகம் கனிந்தது. "இவ்வளவுதானா உன் கவலை? நான் இருக்கும்போது உனக்கென்ன கவலை? இந்த குடும்பத்துக்கு எந்தக் கேடும் வராது. நான் அதை ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டேன்," என்றாள்.

"அம்மா, உனக்கு என்ன தெரியும்? இது லட்சக்கணக்கில்..." என்று கேசவன் தடுமாற, அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள் அவள். அறுபத்தைந்து வயதான அவளால் இந்த இமாலயப் பிரச்சினைக்கு எப்படி உதவ முடியும் என்று கேசவனுக்குப் புரியவில்லை. அவளுக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு வழியோ அல்லது நம்பிக்கையோ இருக்கிறது என்று எண்ணி, திகைப்புடன் அமைதியானான்.

இரண்டு நாட்கள் கழிந்தன. எதிர்பாராத நேரத்தில் கேசவனின் கைப்பேசியில் ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது. அது அவனைக் கலக்கி எடுத்தது.

"Your mother's kidney matches your blood typing. Let us fix the surgery date."

அந்தக் கர்மாவின் பிடியிலிருந்து அவனைக் காக்க, யாரும் வரமாட்டார்கள் என்று பெருமாள் சொன்னது முற்றிலும் உண்மை. ஏனெனில், வந்தவர் ஒரு "அம்மா". தன் பிள்ளைக்காக, தன் உடலின் ஒரு பகுதியையே தியாகம் செய்யத் துணிந்தவள்.

"தாயின்றி தனியே பிறந்ததில்லை; தவமின்றி வளர்ந்ததில்லை; ஊழின்றி உலகும் இல்லை; ஊழ்வினைக்கும் தாய் பெரிதே!"