நகரத்து வானமும் நிழலும்
அதிகாலையின் இளம் மஞ்சள் வெயில், கணேஷின் கண்களைத் தொட்டபோது, அவனது கைபேசியில் வந்த மின்னஞ்சல்தான் அவனது ஒட்டுமொத்த உலகத்தையும் புரட்டிப்போடப் போகிறது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. கணேஷ் மற்றும் அவனது மனைவி ப்ரியா இருவரும் அந்தக் குறுஞ்செய்தியைப் பார்த்தனர்.
“அருண், வருண்—இரண்டு பேருக்கும் சென்னையில் உள்ள பிரபல பள்ளியில் இடம் கிடைத்துவிட்டது!” ப்ரியாவின் குரல் ஆனந்தத்தில் நடுங்கியது.
கணேஷ் தன் முதிய பெற்றோரைப் பார்த்தான். அப்பா விஸ்வநாதன், அம்மாவின் (ஜானகி) மடியில் தலைவைத்து, காலைச் சூரியக் கதிர்கள் தாலாட்டத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். இது, சென்னை புறநகரில், விஸ்வநாதன் தன் உழைப்பில் கட்டிய விசாலமான வீடு. பெரிய முற்றம், செடிகொடிகளுடன் கூடிய தோட்டம், தெரு நாய்களுடன் கூட பேசிப் பழகிய அமைதியான வாழ்க்கை.
ஆனால், அந்த மின்னஞ்சல் அந்த அமைதியை உடைத்தது. பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்காக, நகரத்திற்குச் செல்வது அவசியம் என்று முடிவு செய்தார்கள்.
ஓரிரு மாதங்களில், அந்தப் பெரிய குடும்பம் – கணேஷ், ப்ரியா, மகன்கள், விஸ்வநாதன், ஜானகி – சென்னையின் மையத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பிற்கு (Apartment) மாறியது.
நெருக்கடி
புதிய அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் சுவர்கள், வயதானவர்களுக்குச் சிறைபோல உணர்ந்தன. விஸ்வநாதனுக்கு, தான் வளர்த்த செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றக்கூட பால்கனியில் போதுமான இடம் இல்லை. ஜானகிக்கு, பெரிய சமையலறையில் சமைத்துப் பழகியதால், இந்தச் சிறிய சமையலறை மூச்சுத் திணறச் செய்தது.
“பசங்க ஸ்கூலுக்கு சீக்கிரமாப் போகணும். கணேஷ், சீக்கிரம் கிளம்பு,” என்று ப்ரியா தினமும் பதற்றத்துடன் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்.
கணேஷும், ப்ரியாவும் பிள்ளைகளின் கல்வி, பள்ளி நிகழ்ச்சிகள், நகரின் போக்குவரத்து நெரிசல் எனப் பிஸியாகிப் போனார்கள். பெற்றோர்கள் மூலையில் வைக்கப்பட்ட கலைப்பொருட்களாக மாறினர். அவர்களது உரையாடல்கள், சமையலறையின் சத்தம், அல்லது டிவியின் இரைச்சல் ஆகியவற்றால் மூழ்கடிக்கப்பட்டன.
ஒருநாள், விஸ்வநாதன், “கணேஷ், இந்த ஸ்கூல் ஃபீஸ் ரொம்ப அதிகமா இருக்கே. நம்ம புறநகர் வீட்டை ஒரு போர்ஷன் வாடகைக்கு விட்டால், அதை வெச்சு இதைச் சமாளிக்கலாமே?” என்று யோசனை சொன்னார்.
கணேஷ், அப்போதுதான் ஆபிஸ் கால் முடித்துத் திரும்பி இருந்தான். சோர்வில் எரிச்சலுற்றவன், அப்பாவை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
“அப்பா, நீங்க இன்னும் அந்தக் காலத்திலேயே இருக்கீங்களா? இது சென்னை. ஒரு ஃபைல் நகர்த்தவே இங்க ஆயிரம் ரூபா கேக்குறாங்க. புறநகர் வாடகை எவ்வளவு வரும்? எங்க கஷ்டம் உங்களுக்கு எப்படிப் புரியும்? உங்க காலத்துல நீங்க செஞ்ச மாதிரி, நான் இங்கெல்லாம் பண்ண முடியாது. இது சிட்டி லைஃப்!”
விஸ்வநாதனின் முகம் சுருங்கியது. அவனது முதுமை, மகனிடம் மண்டியிட்டுத் தோற்றது. ஜானகி, மருமகளின் பார்வை படாமல், தன் கணவரின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். கணேஷ் அப்போது உணர்ச்சியில்லாமல், தான் சொன்ன வார்த்தைகளின் கூர்மையை உணரவில்லை.
நிசப்தத்தின் முடிவு
அந்த இரவில், விஸ்வநாதனும் ஜானகியும் படுக்கையறையில் பேசிக்கொண்டனர்.
“இங்கிருந்து போய்டலாம் ” ஜானகியின் குரலில் ஒரு இறுக்கம். “சும்மா இரு, ஜானகி. பசங்க படிக்கிறாங்க.” “படிக்கிறாங்கன்னா, மனுஷங்களை மறந்துடுவாங்களா? நம்ம இருக்கறது அவங்களுக்கு வசதி இல்ல. தொந்தரவு. நீங்க கார்டன் இல்லாமத் தவிக்கிறீங்க. நான் சமையல் பண்ண முடியாமத் தவிக்கிறேன். நம்ம வீடு, நம்மள கூப்பிடுது. தனியா இருக்கக் கத்துக்கலாம்.”
அடுத்த நாள் காலையில், இருவரும் தங்கள் முடிவை அறிவித்தார்கள்.
“நாங்க திரும்பிப் புறநகர் வீட்டுக்குப் போயிடலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டோம் கணேஷ். தனியா இருந்தாலும், அந்த வீடும், பக்கத்துல இருக்கற பாட்டிகிட்ட பேசுறதும் எங்களுக்கு போதும்.”
கணேஷ் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். ப்ரியா மகன்களுக்கு டிபன் கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த அறையில் ஒரு நொடி நிசப்தம் நிலவியது. பின், அது உடைந்தது.
“சரிங்கம்மா,” கணேஷ் தலையை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் சொன்னான். “அங்க இருந்து ஸ்கூலுக்கு வண்டி அனுப்புறது கஷ்டம். நீங்க அங்க இருந்தா, எங்களை டிஸ்டர்ப் பண்ண வேண்டியதில்லை.”
யாருமே ஆட்சேபிக்கவில்லை. இதுதான் ஜானகிக்கும், விஸ்வநாதனுக்கும் அவர்கள் பெற்ற மிகக் கொடிய தண்டனையாக இருந்தது. அவர்கள் பாரமாகப் பார்க்கப்பட்டார்கள்.
அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள். ஆரம்பத்தில், கணேஷ் வார இறுதிகளில் போன் செய்வான், அல்லது ஒருமுறை சென்று வருவான். மெல்ல மெல்ல, அது மாதத்திற்கு ஒருமுறை ஆனது. பின், இரண்டு மாதத்திற்கு ஒருமுறை.
அப்பா விஸ்வநாதனின் அறுபத்துஐந்தாவது பிறந்தநாள் வந்தது. அவர் காலையில் கணேஷுக்குக் கால் செய்தார். அது லோட் ஷெடிங் பற்றிய ஒரு வெற்றுப் பேச்சுடன் முடிந்தது. பிறந்தநாள் வாழ்த்து வரவில்லை. தீபாவளிக்கு, ப்ரியா ஒரு ஷாப்பிங் மால் பிராண்டட் இனிப்பை அனுப்பிவிட்டு, ‘வர டைம் இல்ல’ என்று ஒரு வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் அனுப்பினாள்.
அருணும், வருணும் தாத்தா பாட்டியின் பெயரை சுத்தமாக மறந்துவிட்டனர். நகரத்தின் வேகத்தில், கணேஷ் தன்னுடைய வேர்களை மறந்தான்.
விதியின் சக்கரம்
காலம் ஓடியது. மகன்கள் அருணும், வருணும் இளைஞர்களாக வளர்ந்தனர். தங்கள் அப்பாவைப் போலவே, அவர்களும் தங்கள் எதிர்காலத்தைத் துரத்தினார்கள். அவர்களுக்கு அமெரிக்காவின் மதிப்புமிக்க பல்கலைக்கழகங்களில் இடம் கிடைத்தது.
அந்த மின்னஞ்சல் வந்தது. ஆனால் இந்தமுறை, வீட்டில் ஆரவாரம் இல்லை. ஒரு சாதாரண அறிவிப்பாக அது இருந்தது.
ஒரு மாலைப் பொழுதில், மகன்கள் இருவரும் கிளம்பத் தயாராக இருந்தனர்.
“டேய் அருண், ஒரு நிமிஷம். கிளம்பறதுக்கு முன்னாடி, அப்பாகிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டுப் போங்க. எதுக்கு இந்த அவசரம்?” ப்ரியா கேட்டாள்.
வருண் தன் லேப்டாப்பை மூடாமல், “அப்பா, டைம் இல்லை. ஃபிளைட் லேட் ஆகும். அப்புறம் போன்ல பேசிக்கலாம். நீங்க கவலைப்படாம இருங்க,” என்றான்.
அருண், வாசலிலேயே நின்றிருந்தான். “நீங்க இன்னும் அந்தக் காலத்திலேயே இருக்கீங்களாப்பா? இது ஃபிளைட் ஏஜ். போன்ல பேசிக்கலாம். இது சிட்டி லைஃப் மாதிரி இல்ல. இது இன்டர்நேஷனல் லைஃப். எங்க கஷ்டம் உங்களுக்கு எப்படிப் புரியும்?”
கணேஷின் தலையில் சுத்தியலால் அடித்தது போல் இருந்தது. சரியாக அதே வார்த்தைகள். அதே தொனி. தான் தன் தந்தையிடம் சொன்ன அதே கேலிச்சிரிப்பு. அவனது முகத்தில் ரத்தம் வடிந்தது. மகன்கள், பெற்றோருக்கு ஒரு மரியாதை கொடுக்கத் தேவையில்லை என்று கற்றுக்கொண்டது யார் மூலமாக? அவனது புறக்கணிப்பில் இருந்துதானே?
அவனது மகன்கள் எந்தப் பிடிமானமும் இல்லாமல், அவனைக் கலந்தாலோசிக்காமல், ஒரு நன்றி கூட சொல்லாமல் அமெரிக்காவிற்குப் பறந்து சென்றார்கள். போன பிறகு, போன் கால் வந்தது, ஆனால் அது ஏதோவொரு இன்டர்நெட் கனெக்ஷன் பற்றிய புகாராக இருந்தது. தந்தையைப் பற்றி விசாரிக்கவில்லை.
அடுத்த மாதங்கள், கணேஷ் நகரத்தின் வெற்றிடத்தில் மூழ்கினான். ப்ரியா தன் மகன்கள் போன துக்கத்தை, வேலைப்பளுவில் மறக்க முயன்றாள்.
மன்னிப்பும், காப்பியும்
ஒரு சனிக்கிழமை மாலை. கணேஷுக்குப் புறநகர் வீடு, அப்பாவின் குரல், அம்மாவின் முகம், எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது. கண்கள் கலங்க, புறநகர் வீட்டை நோக்கி காரை ஓட்டினான்.
அந்தப் பழைய வீடு வாசனை, அவன் மூக்கைத் தாக்கியது. அந்த மண்ணின் மணம், வேப்பமரத்தின் நிழல், பழைய பெஞ்சின் அசைவு. எல்லாம் அவனுக்கு ஒரு ஆறுதல் அளித்தது.
கதவைத் தட்டினான். ஜானகி அம்மா கதவைத் திறந்தார். கணேஷைக் கண்டதும் அவர் முகத்தில் ஒரு ஒளிரும் புன்னகை. ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை. வா என்று கையை அசைத்தார்.
ஹாலில் விஸ்வநாதன் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். விஸ்வநாதன் மகனை ஏறெடுத்துப் பார்த்தார்.
கணேஷ் தரையில் மண்டியிட்டான். அவன் கண்ணில் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர்.
“அப்பா, அம்மா... என்ன மன்னிச்சிடுங்க. நான் என் பசங்ககிட்ட இருந்து இதே வலியை அனுபவிக்கிறேன். அவங்க ஒரு வார்த்தை சொல்லாம போயிட்டாங்க. என் நிலைமைதான் என் பசங்களுக்குப் பாடம். நீங்க என் வேரப்பா. வேரையே வெட்டிட்டு, எப்படிப் பழுக்க முடியும்னு பாத்தேன். நான் உங்கள ரொம்ப ஹர்ட் பண்ணிட்டேன். நான் உங்கள கேலி பண்ணிட்டேன். நான் உங்கள மறந்தே போயிட்டேன்.”
ஜானகி அம்மா ஓடி வந்து கணேஷின் தலையைத் தன் மார்பில் சாய்த்துக் கொண்டார். ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவர் கைகள் கணேஷின் தலையை வருடின.
“போட்டு விடு கணேஷ். நாங்க எதையும் மனசுல வெச்சுக்கல. நீ உன் கஷ்டத்துல எங்ககிட்ட பேசல. அவ்வளவுதான். எதுக்கு அழறே? நீ உள்ள வா,” என்று ஜானகி அம்மா அன்புடன் கூறினார்.
விஸ்வநாதன் மெதுவாக எழுந்து வந்து, கணேஷின் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தார். அவர் முகத்தில் கோபம் இல்லை. வெறுப்பு இல்லை. மாறாக, ஆழமான புரிதல் இருந்தது.
“பசங்க நல்லா இருப்பாங்க கணேஷ். நமக்கு ஒரு கடிதம் வந்தா, சந்தோஷம்தான்,” என்றார் விஸ்வநாதன்.
ஜானகி அம்மா சமையலறைக்குள் சென்றார். சிறிது நேரத்தில், கணேஷின் மனம் விரும்பும், ஆவி பறக்கும், வாசனை கமழும் சுடச்சுட ஃபில்டர் காபியுடன் வெளியே வந்தார்.
கணேஷ் அந்த காபியை வாங்கிக் குடிக்கும்போது, அவனது உடல் வலி நீங்கியது. நகரத்தின் பரபரப்பு, கவலைகள், மகன்களின் புறக்கணிப்பு – அனைத்தும் அந்தக் காபியின் வெப்பத்தில் கரைவது போல உணர்ந்தான். வீட்டு வாசல், புறநகரின் அமைதி, தாயின் அன்பு – இவை என்றும் அழியாத நிஜம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
Comments
Post a Comment