உலகம் ஒரு வலை

 

காவிரி ஆற்றின் குளிர்ந்த காற்று தென்னந்தோப்புகளின் வழியே புகுந்து அந்த அக்ரஹாரத்தை வருடிக்கொண்டிருந்தது. இன்னும் சில மணிநேரங்களில் 'நடமாடும் தெய்வம்' அந்த மண்ணில் காலடி எடுத்து வைக்கப் போகிறார் என்ற செய்தி, ஊரையே ஒருவித பரவசத்தில் ஆழ்த்தியிருந்தது.

மாரி, வேம்பு ஐயர் வீட்டின் திண்ணையில் கிடந்த குப்பைகளை அப்புறப்படுத்திவிட்டு, வாளிக் கணக்காகத் தண்ணீரை எடுத்து முற்றம் முழுக்கத் தெளித்துக்கொண்டிருந்தான். வேம்பு ஐயர் பதட்டமும் சந்தோஷமுமாக அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார்.

"மாரி! நாளைக்கு விடியக்காலையிலேயே பெரியவா இங்க வந்துடுவா. நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கோன்னோ? அடுத்த ரெண்டு நாளைக்கு  எல்லா வேலையையும் விட்டுட்டு இங்கேயே இருக்கணும். ஆமா!" என்றார் வேம்பு ஐயர்.

மாரி தன் கையில் இருந்த துணியால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டே, "சாமி, நீங்க சொல்லணுமா? பெரியவா காலடி இந்த வீட்டுல படப்போகுது... நான் எங்கயும் போகமாட்டேன்."  என்றான் பணிவாக.

வேம்பு ஐயர் வீடுதான் பெரியவா தங்குவதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற செய்தி காட்டுத்தீயாகப் பரவியிருந்தது. ஊர் பொதுக் கிணற்றடியில் மூர்த்தி ஐயர் சிலரோடு பேசிக்கொண்டிருப்பது வேம்பு ஐயர் காதில் விழுந்தது.

"என்னவோ போப்பா... இந்த ஊர்ல எத்தனையோ பெரிய மாளிகை இருக்கு, வசதியான வீடுகள் இருக்கு. ஆனா பெரியவா என்னடான்னா இந்த வேம்பு வீட்டுல போயி தங்கப்போறேன்னு சொல்லிட்டாரே!" என்று மூர்த்தி ஐயர் சற்று அங்கலாய்ப்புடன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

அருகில் இருந்தவர் மெல்ல, "அதுல என்ன சந்தேகம் மூர்த்தி? பெரியவா 13 வயசுல சன்யாசம் வாங்கின புதுசுல, அவருக்கு வேதம் கத்துக் கொடுத்த குரு வேம்புவோட தாத்தாதானே? அந்தப் பழைய விசுவாசம் பெரியவாளுக்கு இன்னும் இருக்கு பாருங்களேன்," என்றார் வியப்புடன்.

மூர்த்தி ஐயர் அமைதியானார். அந்தப் பழைய பந்தம், ஒரு குரு-சீடன் உறவின் புனிதத்தைக் காலம் கடந்தும் மகா பெரியவா போற்றுவதை நினைத்து அக்ரஹாரமே மெய்சிலிர்த்து நின்றது.

நேரம் மாலை 5 மணியைத் தாண்டியது. சூரியன் மெல்ல மறையத் தொடங்க, ஊரே விளக்குகளால் ஜொலித்தது. மாரி தன் வேலையை முடித்துவிட்டு கிளம்பும்போது, வேம்பு ஐயர் வீட்டின் முற்றத்தில் இருந்த அந்தப் பழைய ஊஞ்சலை ஒருமுறை பார்த்தான். நாளை இதில் பெரியவா அமர்ந்திருப்பார் என்று நினைக்கும்போதே அவனுக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.

"மாரி, கிளம்பிட்டயா? நாளைக்கு அஞ்சு மணிக்கே இங்க இருக்கணும், மறந்திடாதே!" என்று வேம்பு ஐயர் உள்ளிருந்து குரல் கொடுத்தார்.

"சரிங்க சாமி, இதோ வந்துட்டேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு மாரி தன் வீட்டை நோக்கி நடந்தான். அவனது கால்கள் வீட்டுக்கு நடந்தாலும், மனம் முழுக்க அந்த மகா பெரியவாளின் தரிசனத்திற்காகவே ஏங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அதிகாலை நான்கு மணி. ஊரே உறக்கத்தில் இருந்தாலும், வேம்பு ஐயர் வீடு மட்டும் திருவிழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. வாசலில் மாரி இழைத்த பெரிய மாக்கோலம், இருட்டிலும் ஒரு நிலவைப் போல பிரகாசித்தது. காவிரி ஆற்றங்கரையிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று பன்னீர் தெளித்தது போல வீசிக்கொண்டிருந்தது.

திடீரென, தூரத்தில் ஒரு மெல்லிய ஓசை கேட்கத் தொடங்கியது. **"ஹர ஹர சங்கர... ஜய ஜய சங்கர..."** என்ற கோஷம் மெல்ல மெல்ல ஊருக்குள் பரவியது.

அதோ! தெரு முனையில் தெரிந்த அந்த ஒளி. டார்ச் லைட் வெளிச்சத்தில் முதலில் தெரிந்தவை பெரியவாளின் பாதுகைகள். காவி உடை உடுத்தி, கையில் தண்டம் ஏந்தி, முகத்தில் ஒரு சாந்தமான புன்னகையோடு மகா பெரியவா நடந்து வருவதைப் பார்த்ததும், அக்ரஹாரமே அப்படியே சிலையாக நின்றது.

வேம்பு ஐயர் தன் கைகளில் பூர்ணகும்பத்தை ஏந்தி, உடல் நடுங்க, கண்களில் நீர் மல்க வாசலில் காத்து நின்றார்.

பெரியவா வேம்பு ஐயரின் வீட்டின் முன்னால் வந்து நின்றார். அந்த விநாடி... அங்கே ஒரு மௌனம் நிலவியது.

"வேம்பு... உங்க தாத்தா சொல்லிக் குடுத்த அந்த ஒரு ரிக் வேத மந்திரம் இன்னும் என் காதுல கேட்டுண்டே இருக்கு," என்று பெரியவா மெல்லிய குரலில் சொன்னபோது, வேம்பு ஐயருக்கு அப்படியே துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது. தன் முன்னோர்கள் செய்த புண்ணியம் இன்று தன் வீட்டின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார்.

தூரத்தில் ஒரு தூணுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து நின்ற மாரி, கண்ணிமைக்காமல் பெரியவாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். "இது மனுஷனா... இல்ல தெய்வமா?" என்று அவன் மனம் தத்தளித்தது.

பெரியவா மெல்ல உள்ளே நுழைந்தார். ஊஞ்சலில் அமரவில்லை, மாறாக தரையில் போடப்பட்டிருந்த ஒரு தடுக்கு மீது அமர்ந்தார். அந்த எளிமை அங்கிருந்த அனைவரையும் உருக வைத்தது.

மூர்த்தி ஐயர் இப்போது முதல் ஆளாக வந்து நின்றார். "பெரியவா... இந்தத் தள்ளாத வயசுலயும் நீங்க இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்தது..." என்று அவர் இழுக்க, பெரியவா அவரைப் பார்த்து ஒரு தீர்க்கமான பார்வை பார்த்தார்.

"குரு வாழ்ந்த இடத்துக்கு வர்றதுக்கு வயசு ஒரு தடையா மூர்த்தி? இந்த மண்ணுல என் குருவோட வாசம் வீசுது," என்றார் பெரியவா.

பெரியவா வந்த ஒரு மணிநேரத்தில், ஊரே அவர் முன் திரண்டது. எல்லோரும் பழங்களும் பூக்களும் கொண்டு வந்து கொடுத்தனர். ஆனால் மாரி மட்டும் தயங்கித் தயங்கி நின்றான். அவனிடம் கொடுக்க எதுவுமில்லை, ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தவிர.

வீட்டுப் புழக்கடையில் பூத்திருந்த வாசனையே இல்லாத அந்தச் சாதாரண 'காட்டுப் பூக்களை' ஒரு இலையில் மடித்து வைத்திருந்தான். "இதை எப்படி அந்தத் தெய்வத்துக்கிட்ட கொடுப்பேன்?" என்று அவன் மனம் ஏங்கியது.

அந்தக் காலகட்டம் தமிழ்நாட்டின் சமூக வரலாற்றில் ஒரு கொந்தளிப்பான காலம். ஒருபுறம், **ஈ.வெ.ரா. பெரியார்** தனது பகுத்தறிவுப் பிரச்சாரத்தால் கிராமங்கள் தோறும் நாத்திகக் கருத்துக்களை விதைத்துக்கொண்டிருந்தார். மாரியின் இனத்தைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள் பலர், "நமக்கு ஏன் இந்தக் கோயில்? நமக்கு ஏன் இந்தச் சடங்குகள்?" என்று கேள்வி எழுப்பத் தொடங்கியிருந்தனர்.

மாரிக்கும் அந்தப் பேச்சுக்கள் காதில் விழாமல் இல்லை. ஆனால், அவன் வளர்ந்த விதம் வேறு. பெற்றோரற்ற அவனை அரவணைத்து, சோறு போட்டு, ஒரு மகனைப் போல  வளர்த்தவர் வேம்பு ஐயர்.

மாரி அக்ரஹாரத்து மனிதர்களைக் கூர்ந்து கவனிப்பவன். அவர்கள் தங்களுக்குள் சண்டை போட்டுக்கொள்வார்கள், மூர்த்தி ஐயர் வேம்பு ஐயரைத் திட்டுவார், பெண்கள் ஒருவரை ஒருவர் ரகசியமாகப் புறணி பேசுவார்கள். ஆனால், ஒரு தர்மம் அல்லது ஒரு காரியம் என்று வந்துவிட்டால், அந்த அக்ரஹாரமே ஒரு உயிர் போலத் திரளும்.

குறிப்பாக, அமாவாசை அன்று மாரிக்கு ஒரு வியப்பு ஏற்படும். அதிகாலை 4 மணிக்கே காவிரி ஆற்றங்கரையில் பனி மூட்டத்திற்கு நடுவே, நூற்றுக்கணக்கான பிராமணர்கள் இடுப்பு வரை நீரில் நின்று, தங்கள் முன்னோர்களுக்கு 'தர்ப்பணம்' கொடுப்பார்கள்.

"தங்கள் கண்ணுக்கே தெரியாத முன்னோர் மேல இவங்களுக்கு எவ்வளவு பக்தி? எவ்வளவு கட்டுப்பாடு?" என்று மாரி வியப்பான். அந்தப் 'கட்டுப்பாடு' அவனுக்குள் ஒரு மரியாதையை உருவாக்கியிருந்தது.

இப்போது மகா பெரியவா வந்திருக்கிறார். அக்ரஹாரமே கொண்டாடுகிறது. ஆனால், மாரியின் சொந்த பந்தங்கள் அவனை ஏளனமாகப் பார்த்தனர். "ஏண்டா மாரி, உன்னை உள்ளே கூட விடமாட்டாங்க... நீ எதுக்கு அந்தச் சாமியைக் கும்பிட இவ்வளவு மெனக்கெடுற?" என்று அவர்கள் கேட்டனர்.

மாரிக்குத் தெரியும், அவன் கருவறைக்குள் செல்ல முடியாது. ஆனால், வேம்பு ஐயர் அவனுக்குக் கொடுத்த அன்பும், பெரியவாளின் அந்தத் தேஜஸும் அவனை ஏதோ ஒரு பிணைப்பில் கட்டிப்போட்டிருந்தது.

அன்று மாலை, பெரியவா வேம்பு ஐயர் வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்து சிலருக்கு ஆசி வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். மாரி தூரத்தில் நின்றபடி, தான் பறித்து வைத்திருந்த அந்த வாசனையற்ற காட்டுப் பூக்களைப் பார்த்தான்.

"இது வெறும் பூ இல்ல... என் அன்பு. ஆனா, இதை நான் எப்படிக் கொடுப்பேன்?"

அப்போது எதிர்பாராத விதமாக, கூட்டத்திற்கு நடுவே இருந்த பெரியவாளின் பார்வை, தூரத்தில் மறைந்து நின்ற மாரியின் மேல் விழுந்தது. அவர் ஒரு நிமிடம் மௌனமானார்.

கூட்டம் அப்படியே உறைந்து போனது. அக்ரஹாரத்து மிராசுதார்கள், பண்டிதர்கள், மாரியைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றவர்கள் என அனைவரும் ஒரு நிமிடம் திகைத்தனர். "பெரியவா... அவன்... மாரி..." என்று யாரோ இழுக்க, பெரியவாளின் ஒரு சிறு கை அசைவு அனைவரையும் மௌனமாக்கியது.

மாரி நடுங்கும் கால்களுடன் மெல்ல அடியெடுத்து வைத்தான். பெரியவாளின் அருகே நெருங்க நெருங்க, அவனுக்குள் இருந்த பயம் மறைந்து ஒரு பேரமைதி குடிபுகுந்தது. அந்தப் பாதங்களில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கினான். எழுந்து நின்றபோது, அவன் கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

பெரியவா சிரித்தார். அந்தப் புன்னகையில் உலகமே அடங்கியிருப்பது போல மாரிக்குத் தோன்றியது. அவன் கொண்டு வந்திருந்த அந்த வாசனையற்ற காட்டுப் பூக்களை பெரியவா தன் கரங்களால் வாங்கிக்கொண்டு, அப்படியே தன் தலையில் சூடிக்கொண்டார்.

"இந்த அன்புக்கு வாசனை தேவையில்லடா..." என்று பெரியவா மெல்லிய குரலில் சொன்னபோது மாரிக்கு மெய்சிலிர்த்தது.

"மாரி... உன் மனசுக்குள்ள ஒரு கேள்வி ரொம்ப நாளா ஓடிண்டு இருக்கே? அதை என்கிட்ட கேளு. இன்னிக்கு இருக்கிற தலைமுறைக்கு உன் மூலமா ஒரு பதில் கிடைக்கட்டும்," என்றார் பெரியவா.

மாரி அதிர்ந்து போனான். தன் மனதின் ஆழத்தில் இருந்த அந்தத் தயக்கத்தை, அந்தச் சந்தேகத்தை இவர் எப்படி அறிந்தார்?

மாரி தன் கைகளைக் கூப்பிக்கொண்டு, நாத்தழுதழுக்கக் கேட்டான்:

"சாமி ... மன்னிச்சுடுங்க. நான் ஒரு பாமர பையன். இந்த ஊர்ல இருக்குற பெரியவங்க எல்லாம் ஒரு பக்கம் 'நாத்திகம்' பேசுறாங்க. இன்னொரு பக்கம் நீங்க சொல்லிக் கொடுக்குற இந்த 'ஆத்திகம்' இருக்கு. பிராமணர்கள் ஒரு பக்கம் தங்களுக்குள்ள அடிச்சுக்குறாங்க, ஆனா காரியம்னு வந்தா ஒண்ணா சேர்றாங்க. ஆனா எங்களை மாதிரி ஆளுங்க எப்பவும் பிரிஞ்சு நிக்கிறோம். எது உண்மை? இந்தச் சடங்குகளும், சம்பிரதாயங்களும் நிஜமாவே ஒரு மனுஷனை நல்லவனாக்குமா? இல்ல இதெல்லாம் வெறும் வேஷமா?"**

அக்ரஹாரமே அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்தது. "என்ன துணிச்சல் இவனுக்கு!" என்று சிலர் முணுமுணுத்தனர். ஆனால் பெரியவாளின் முகத்தில் ஒரு ஞானப் புன்னகை பூத்தது.

அவர் அங்கிருந்த அனைவரையும் ஒருமுறை பார்த்தார். வேம்பு ஐயர் முதல் மூர்த்தி ஐயர் வரை அனைவரும் தலைகுனிந்து நின்றனர்.

பெரியவாளின் கண்கள் சட்டென்று ஒரு தேஜஸுடன் மின்னின. மாரியின் அந்தக் கேள்வி அங்கிருந்த பல பண்டிதர்களின் மனதிலும் ஒளிந்திருந்த ஒரு ரகசியச் சந்தேகத்தைத் தொட்டுவிட்டது. அக்ரஹாரமே நிசப்தமானது. காவிரி ஆற்றின் சலசலப்பு மட்டும் பின்னணியில் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

பெரியவா மெல்லச் சிரிக்கத் தொடங்கினார். "மாரி... ரொம்ப அழகான கேள்வி கேட்டடா. 'நாம இங்க கொடுக்கிற எள்ளும் தண்ணியும் எங்கேயோ இருக்கிற பித்ருக்களுக்கு (முன்னோர்களுக்கு) எப்படிப் போய்ச் சேரும்?' இதுதானே உன் சந்தேகம்?"

அவர் ஒரு நிமிடம் மாரியை ஏறிட்டுப் பார்த்தார்.

"மாரி, நீ இங்கேருந்து மெட்ராஸுக்கு ஒரு மணியார்டர் அனுப்புறேன்னு வச்சுக்கோ. நீ இங்கேருந்து கொடுக்கிறது வெறும் ரூபாய் நோட்டுதான். ஆனா மெட்ராஸ்ல இருக்குற உன் சொந்தக்காரனுக்கு அது அதே ரூபாய் நோட்டாப் போய்ச் சேருமா? இல்லை இல்லையா?

தபால்காரர் அந்தப் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு, அங்கே போய்ச் சேரும்போது வேற நோட்டுகளை மாத்திக்கொடுப்பார். அதே மாதிரிதான் இதுவும். நாம இங்கே கொடுக்கிற எள்ளும், தண்ணியும், மந்திரமும் ஒரு முகவரி மாதிரி.

இந்த உலகத்துல 'பித்ரு லோகம்'னு ஒண்ணு இருக்கு. நாம இங்கே பக்தி சிரத்தையோட கொடுக்கிற இந்தச் சின்ன விஷயத்தை, அந்தந்த தேவதைகள் எடுத்துண்டு போய், நம்ம முன்னோர்கள் எந்த உருவத்துல, எந்த உலகத்துல இருக்காங்களோ, அவங்களுக்குத் தேவையான 'ஆகாரமா' மாத்திக் கொடுத்துடுவாங்க."

மாரி திகைத்துப் போய் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். பெரியவா தொடர்ந்தார்:

"சரி, 'பித்ருக்கள்னு ஒருத்தர் இருக்காரா?'னு கேட்டயே... மாரி, ஒரு மரம் இருக்குன்னா அதுக்கு வேர் இருக்கணுமா இல்லையா? வேர் கண்ணுக்குத் தெரியாதுங்கறதுக்காக வேரே இல்லைன்னு சொல்ல முடியுமா? நம்ம முன்னோர்கள் தான் அந்த வேர். அவங்களுக்கு நாம செய்யற இந்த நன்றிக்கடன் தான் அந்த மரத்துக்கு ஊத்துற தண்ணி.

இந்தத் தர்பணம்ங்கிறது வெறும் சடங்கு இல்லடா... இது நன்றி மறவாமை. நமக்கு இந்த உடம்பையும், இந்த உயிரையும் கொடுத்த அந்த ஆத்மாக்களுக்கு நாம செய்யற கைமாறு. அது காவிரிக் கரையில நடந்தாலும் சரி, உன் வீட்டு வாசல்ல நடந்தாலும் சரி, அந்த மனசு தான் முக்கியம்."

பெரியவா அங்கே நின்றிருந்த மற்ற பிராமணர்களையும் பார்த்தார்.

"மாரி கேட்டதுல ஒரு நியாயம் இருக்கு. தர்பணம் பண்ணும்போது மந்திரம் மட்டும் போதாது, அந்தப் பித்ருக்கள் மேல பக்தியும் இருக்கணும். மந்திரம் ஒரு போஸ்ட் கார்டு மாதிரி, பக்திதான் அதுல இருக்குற செய்தி. செய்தி இல்லாம வெறும் கார்டை மட்டும் போட்டா யாருக்குப் போய்ச் சேரும்?"

மூர்த்தி ஐயர் உள்ளிட்ட அனைவரும் தலைகுனிந்தனர். மாரியின் மனதில் இருந்த இருள் விலகத் தொடங்கியது. அந்த 20 வயது இளைஞனுக்கு, பகுத்தறிவுப் பிரச்சாரங்கள் சொல்லாத ஒரு பெரிய உண்மையை, இந்த 50 வயது பெரியவர்  மிக எளிமையாக விளக்கிவிட்டார்.

மாரிக்கு அந்த விளக்கம் வெறும் பதிலாகத் தெரியவில்லை; அது அவனது ஆத்மாவைத் தொட்ட ஒரு திறவுகோலாக இருந்தது. பெரியாரியக் கருத்துக்கள் எழுப்பிய "ஏன்? எதற்கு?" என்ற கேள்விகளுக்கு, பெரியவாளின் இந்த பக்தி + தர்க்கம் கலந்த பதில் ஒரு தெளிவைத் தந்தது.

மாரி மெல்லத் தலைநிமிர்ந்து, "பெரியவா... இவ்வளவு பெரிய ரகசியத்தை எனக்குப் புரிய வச்சிட்டீங்க. நான் ஒரு ஏழைப் பையன், ஆனா உங்களுக்கு ஏதாவது குருதட்சணை தரணும்னு என் மனசு துடிக்குது. நான் என்ன தரட்டும்?" என்று நாத்தழுதழுக்கக் கேட்டான்.

கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள், "இவன் என்ன தந்துவிடப் போகிறான்?" என்பது போல ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். ஆனால் பெரியவாளின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய குறும்புப் புன்னகை மின்னியது.

பெரியவா தனது அருகில் இருந்த, தேய்ந்து போயிருந்த தனது பழைய மரச் சொம்பை கையில் எடுத்தார். அது பல வருடங்களாக அவரோடு பயணித்தது, இப்போது அதில் ஆங்காங்கே சிறு விரிசல்கள் விட்டு தண்ணீர் லேசாகக் கசிந்து கொண்டிருந்தது.

"மாரி... எனக்குப் பொன்னும் வேண்டாம், பொருளும் வேண்டாம். இதோ, இந்த மரச் சொம்பு பழசாயிடுத்து. தபஸ் பண்ணும்போது இதுல ஜலம் நிக்க மாட்டேங்குது. எனக்கு ஒரு புது 'மரம்' கிடைக்குமா?" என்று கேட்டார்.

மாரி திகைத்துப் போனான். "சாமி... நான் தச்சன் இல்லையே? நான் ஒரு விவசாயி ஆச்சே?" என்று இழுத்தான்.

பெரியவா சிரித்துக்கொண்டே, "உன் தோட்டத்துல ஒரு நல்ல கருங்காலி மரம் இருக்குமே... அதை வச்சு நீயே உன் கையால செதுக்கிக் கொடு. அதுல இருக்குற அன்பும், உழைப்பும் தான் எனக்கு வேணும். அந்தத் தட்சணையை நான் ஏத்துக்கிறேன்," என்றார்.

மாரிக்குத் தெரியும், அந்தத் தோட்டத்தில் ஒரு பட்டுப்போன கருங்காலி மரம் இருந்தது. அன்று இரவு முழுக்க மாரி உறங்கவில்லை. வேம்பு ஐயர் கொடுத்த ஒரு சிறு உளியை வைத்துக்கொண்டு, தன் வாழ்நாளில் செய்யாத ஒரு கலையைச் செய்யத் தொடங்கினான்.

அவன் செதுக்கியது வெறும் மரம் அல்ல; அவனது ஜாதி, மதம், சமூகப் பிரிவினைகள் அனைத்தையும் கடந்து அந்த மகா குருவின் மேல் இருந்த தீராத அன்பு. ஒவ்வொரு முறை செதுக்கும்போதும் "பெரியவா... பெரியவா..." என்ற மந்திரம் அவன் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் காலை, பெரியவா ஊரை விட்டுக் கிளம்பும் நேரம் வந்தது. மாரி ஓடி வந்து, தான் செதுக்கிய அந்த அழகிய கரிய நிற மரச் சொம்பை பெரியவாளின் காலடியில் வைத்தான். அது ஒரு தேர்ந்த தச்சன் செய்ததைப் போல அவ்வளவு கச்சிதமாக, ஒரு துளிக் கூட கசியாதபடி இருந்தது.

பெரியவா அதைத் தொட்டுப் பார்த்தார்.

"இதுல இருக்கிற நேர்த்தி எந்தப் பெரிய கலைஞனுக்கும் வராது மாரி. ஏன்னா, இதுல உன் 'அகந்தை' இல்லை, 'அன்பு' மட்டும் தான் இருக்கு. இந்தச் சொம்புல நான் விடுற ஒவ்வொரு சொட்டுத் தண்ணியும் உன் பரம்பரையையே காக்கும்," என்று ஆசி வழங்கினார்.

பெரியவா அக்ரஹாரத்தைத் தாண்டி நடக்கத் தொடங்கினார். மாரி அந்தத் தெரு முனையில் நின்று, அந்தத் தெய்வம் மறையும் வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அன்று முதல் மாரிக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது. சடங்குகள் என்பது வெறும் வேஷம் அல்ல, அது ஒரு ஒழுக்கம். பகுத்தறிவு என்பது வெறுப்பு அல்ல, அது உண்மையை அறிதல். வேம்பு ஐயரின் வீடும், மாரியின் குடிசையும் இப்போது ஒரே மந்திரத்தால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன.

அந்தத் தஞ்சாவூர் மண்ணில், பெரியார் - பெரியவா என்ற விவாதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, 'அன்பு' என்ற ஒரு மதம் மாரியின் மூலம் நிலைநாட்டப்பட்டது.

எண்பத்தொன்பது வயது. மாரியின் உடல் தளர்ந்திருந்தது, ஆனால் அவனது வைராக்கியம் தளரவில்லை. பூணூல் அணிந்து, வேட்டி  கட்டிக்கொண்டு, நரைத்த முடியுடன் அவர் காவிரி நோக்கி நடந்தபோது, தெருவோரம் இருந்த இளைஞர்கள் சிலர் கிண்டலாகச் சிரித்தனர். "இதோ பாருப்பா, 'மாரி ஐயர்' வராரு! என்னமோ இவரு தண்ணி ஊத்துனா அவங்க தாத்தாவுக்கு இட்லி சாம்பார் போய்ச் சேருமாம்," என்று ஏளனம் பேசினர்.

மாரி எதையும் காது கொடுத்துக் கேட்கவில்லை. காவிரிக் கரையில் அமர்ந்து, சொம்பை அருகில் வைத்தார். நடுங்கும் கைகளால் எள்ளையும் நீரையும் ஏந்தினார்.

மாரி முதல் அர்க்கியத்தை **"தத்ஸத்"** என்று சொல்லி காவிரியில் விட்டார். அந்த நீர் ஆற்றில் கலந்த அதே விநாடி...

நகரத்தில் ஒரு சிறிய வாடகை வீட்டில் சித்ரா தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது ஐந்து வயது மகனுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல். கையில் ஒரு ரூபாய் கூட இல்லை. மருந்துக் கடைக்காரர் பழைய பாக்கிக்காக மருந்து தர மறுத்துவிட்டார். "யாராவது உதவ மாட்டார்களா?" என்று அவள் வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்த ஊர் டிரஸ்ட் மூலம் வர வேண்டிய உதவித் தொகை இன்று வரவில்லை என்றால், அவள் நிலைமை அதோகதிதான்.

சரியாக மாரி அர்க்கியம் விட்ட அந்த நிமிடம், அந்த டிரஸ்ட் அலுவலகத்தில் ஒரு அதிசயம் நடந்தது. அந்த மாதத்திற்கான உதவித் தொகைக்கான கோப்பு காணாமல் போயிருந்தது. ஊழியர்கள் தேடிக் களைத்துப்போய் அமர்ந்திருந்தனர். திடீரென்று ஒரு பலமான காற்று ஜன்னல் வழியாக வீசியது. அலமாரியின் அடியில் சிக்கியிருந்த அந்த காகித உறை, சரியாக மேலாளரின் காலடியில் வந்து விழுந்தது.

அவர் அதை எடுத்துப் பார்த்தார். "அடடே... சித்ராவின் பைல்! உடனே பணத்தை அனுப்பி வைங்க," என்றார். அடுத்த சில நிமிடங்களில் சித்ராவின் வீட்டு அழைப்பு மணி ஒலித்தது. பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட அவள், "கடவுளே... இந்த நேரத்துல எப்படிக் கை கொடுத்தே?" என்று தேம்பி அழுதாள். அவளுக்குத் தெரியாது, மாரியின் கையில் இருந்த எள்ளும் தண்ணீரும் தான் அவளது மகனுக்கான மருந்தாக மாறியது என்று.

மாரி இரண்டாம் முறை கையில் நீரை ஏந்தி, "பித்ருப்யோ நமஹ" என்று அர்ப்பணித்தார். அந்த நீர் சூரிய ஒளியில் மின்னிக் கொண்டே காவிரியில் விழுந்தது.

நெடுஞ்சாலையின் ஓரத்தில் ஒரு மான் குட்டி அடிபட்டு விழுந்திருந்தது. அதன் காலில் பலத்த காயம். சுட்டெரிக்கும் வெயில். தாகத்தால் அதன் நாக்கு வறண்டு போயிருந்தது. தூரத்தில் ஒரு கழுகு அந்த மானின் மரணத்திற்காகக் காத்திருந்தது. அந்த மான் தன் கண்களை மூடிச் சாவை எதிர்நோக்கிய தருணம்...

மாரியின் அர்க்கியம் ஒரு விசித்திரமான ரூபத்தில் வந்தது. அந்தச் சாலையோரம் இருந்த ஒரு மரத்தில் ஒரு குரங்கு அமர்ந்திருந்தது. சுற்றுலா வந்தவர்கள் வீசிச் சென்ற, பாதி தண்ணீர் இருந்த ஒரு பிளாஸ்டிக் பாட்டில் அங்கிருந்தது. அந்தக் குரங்கு சட்டென்று அந்த பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு கீழே குதித்தது. கழுகை விரட்டிவிட்டு, அந்த மான் குட்டியின் வாயில் தண்ணீரை மெல்ல ஊற்றியது.

குளிர்ந்த நீர் பட்டதும் மான் குட்டி மெல்லக் கண் விழித்தது. தாகம் தீர்ந்த அந்த மான், புத்துயிர் பெற்றுத் தள்ளாடி எழுந்து நின்றது. சற்று நேரத்தில் அந்த வழியாக வந்த ஒரு விலங்குகள் நல ஆர்வலர், குரங்கு மானின் அருகில் நிற்பதைக் கண்டு காரை நிறுத்தினார். அந்த மான் குட்டிக்கு உரிய சிகிச்சை கிடைத்தது.

மாரி இப்போது மூன்றாம் முறையாக நீரை ஏந்தினார். இதுதான் கடைசி அர்க்கியம். அவர் தன் கண்களை மூடி, பெரியவாளின் திருமுகத்தை நினைத்துக்கொண்டு, "பித்ருப்யோ நமஹ" என்று கூறி நீரை ஊற்றினார்.

அதே சமயம், காவிரிக் கரையின் படிக்கட்டுகளில் ஒரு இளைஞன் அமர்ந்திருந்தான். அவன் கையில் ஒரு பெரிய கல் இருந்தது. மாரி தர்ப்பணம் செய்து முடித்துவிட்டு எழும்போது, அவர் மேல் அந்தக் கல்லை எறிந்து கேலி செய்ய வேண்டும் என்பது அவன் திட்டம். அவன் நாத்திகப் பிரச்சாரங்களால் ஊறிப்போய், "இந்தக் கிழவன் பண்றதெல்லாம் முட்டாள்தனம்" என்று ஆவேசத்தில் இருந்தான்.

மாரி மூன்றாம் அர்க்கியத்தை விட்ட அந்த விநாடி, அந்த இளைஞனின் மனதில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவன் கையில் இருந்த கல் மெல்ல நழுவித் தரையில் விழுந்தது. அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு பழைய நினைவு... அவனது தாத்தா சிறுவயதில் அவனுக்கு ஊட்டிய சோறு, அவர் காட்டிய அன்பு எல்லாம் கண் முன்னே வந்து மறைந்தது.

அவன் கண்களில் அறியாமலேயே நீர் முட்டியது. ஏளனம் செய்ய நினைத்தவன், மெல்ல எழுந்து மாரியின் அருகில் வந்தான். மாரி தள்ளாடி எழுந்தபோது, அவன் ஓடிச் சென்று மாரியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

"பெரியவரே... தள்ளாடுறீங்க, கையைப் பிடிச்சுக்கோங்க. நான் உங்க வீட்டுல கொண்டு போய் விடுறேன்," என்றான் மெல்லிய குரலில்.

மாரி அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தார். அந்த இளைஞனின் கண்களில் தெரிந்த மாற்றம், அவரது தர்ப்பணம் அவனது முன்னோர்களுக்கே போய்ச் சேர்ந்ததைக் காட்டியது. அந்த இளைஞனின் முன்னோர்கள், தன் வாரிசு ஒரு தவறு செய்யாமல் தடுத்து, அவனுக்குள் 'அன்பை' விதைத்திருந்தனர்.

மாரி தன் கைகளைக் கூப்பினார். அவர் ஊற்றிய நீர் காவிரியில் ஓடி மறைந்தாலும், அதன் சக்தி பிரபஞ்சத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில் கண்ணீரைத் துடைப்பதையும், உயிரைக் காப்பதையும் அவர் தன் ஆத்மார்த்தமான உணர்வால் அறிந்தார்.

பெரியவா அன்று சொன்னாரே... "இந்த உலகம் ஒரு வலை மாதிரி மாரி. நீ இங்கே ஒரு நூலை அசைச்சா, அது உலகத்தோட இன்னொரு முனையில இருக்குற அதிர்வை உண்டாக்கும்."